همان طور که گلها از لحاظ اندازه/رنگ/شکل و بو با هم تفاوت دارند شهد انها نیز متنوع است. در واقع رنگ و طعم عسل دامنه ای به وسعت عطر و بوی گلها دارد. با داشتن این ویژگی بی نظیر طبیعی از نظر غذایی و تا حدودی دارویی از سایر غذاها متمایز است. زنبورداران به این موضوع واقفند و کوشش میکنند عسل را در جذابترین شکل ممکن به مشتریان عرضه کنند.
عسل های خاصی وجود دارد که نباید انها را بطور ساده در فروشگاه قرار داد زیرا طعم این نوع عسل ها به قدری قوی و تند است که باعث ناراحتی و شاید پرهیز همیشگی خریدار نا مطلع از مصرف عسل شود. خواص و ویژگی های این نوع عسل ها باید توسط فروشنده به مصرف کننده اطلاع داده شود.
بیشتر اوقات زنبورداران در تولید و فروش نوع خاصی از عسل جدی نبوده و فراموش میکنند که مردم شناخت کمی از عسل دارند. بنظر میرسد که مردم عسلهایی با رنگ روشن و طعم ملایم را بیشتر ترجیح میدهند. عسل مایع نیز نسبت به عسل شکرک زده مردم پسندتر است.عسل شان نیز طرفداران خاص خود را دارد که این دسته از مردم نااگاهانه تصور میکنند هر عسلی درون شان نباشد طبیعی نیست و با دادن پول برای خرید موم بجای عسل میخواهند از نوع تصور خود مطمئن شوند. موم شبیه ماده اصلی ادامس است و بسیاری این حقیقت را تجربه کرده اند که هرچه موم را در دهان بجوند هیچ از مقدار ان کم نمیشود و میتوان درست مثل ادامس ان را ساعتها جوید بدون اینکه از مقدار ان کم شود یا تمام شود.
((***موم هیچ خاصیت غذایی و درمانی ندارد و اگر سالم باشد فقط برای التیام زخم های دستگاه گوارش مفید است ولاغیر***))
عسل ها به وسیله منابع عمده ای که زنبورها از ان منابع شهد را جمع اوری کرده اند طبقه بندی میشوند. اگرچه زنبورها در یک زمان تنها روی یک منبع گیاهی کار میکنند شانس این که شهد از چندین گونه گیاهی جمع اوری شده باشد در بسیاری از عسلها وجود دارد. معمولا عسل نباید به نام گیاه یا گل خاصی برچسب بخورد مگر که ان گیاه منبع تولید شهد در منطقه باشد.
عسل مایع(عسل استخراج شده از شان):
این نوع عسل توسط نیروی گریز از مرکز از شان جدا میشود.عسل مزبور ممکن است در فروشگاه به شکل های زیر مشاهده شود:
الف-عسل مایع:فاقد بلورهای قابل رویت است.
ب-عسل متبلور یا شکرک زده:بطور کامل سفت و جامد شده است.
عسل موم دار (عسل شان):
عسلی است که در حجرات شان قرار دارد.این نوع عسل به چند شکل دیده میشود:
الف-عسل شان قطعه ای:این نوع عسل شان ممکن است به شکل مکعب مربع/ مکعب مستطیل و یا دایره ای شکل باشد.
ب-عسل شان قطعه ای انفرادی:این نوع در قطعاتی به اندازه یک چهارم عسل شان قطعه ای معمولی تولید میشود.
پ-عسل شان بزرگ:در قابهایی با عرض کم و پایه شان نازک تولید میشود و پر شده ان به صورت قاب کامل به فروش میرسد.
ت-عسل شان بریده:همان عسل شان بزرگ است که به قطعاتی با اندازه های مختلف بریده میشود.
ث-عسل شان مخلوط با عسل مایع:شامل عسل شان بریده شده ای است که در ظرفی قرار داده میشود و مابقی فضای خالی ظرف با عسل مایع پر میشود.
عواملی که در درجه بندی عسل شان در نظر گرفته میشودعبارت اند از:وجود درپوش مومی روی حجره های شان/کنده نبودن این درپوشها/یکنواختی عسل و عدم وجود گره/ ذرات معلق/ عسلک و عسل درجه بندی نشده.
معایب مصرف عسل شان(موم دار):
1. ما به التفاوت قیمت هر کیلوگرم عسل شان نسبت به عسل مایع.
2. پرداخت پول برای دریافت مومی که برای انها هیچ خاصیت تغذیه ای ندارد.
3. برخی از شان ها به تخم لارو پروانه موم خوار الوده اند.
حال بیاییم و این موضوع را از لحاظ اقتصاد ملی مورد توجه قرار دهیم:
مردم نیز با خیالات پوچی که از خوردن موم دارند عسل شان را به قیمت گزاف میخرند.
به این ترتیب مقادیر بسیار هنگفتی موم قابل بازیافت بدون اینکه هیچ خاصیت و ارزش غذایی برای مردم داشته باشد نابود میشود که برای تامین ان باید سالانه مقادیر هنگفتی ارز از کشور خارج شود.
عسل رسیده (عسل تغلیظ شده):
به عسلی گفته میشود که بدون ترس از فاسد شدن تا مدت نا معلومی قابل ذخیره است (در اکتشافات باستان شناسی در مصر خمرهای پر از عسل سالم و قابل مصرف کشف شده که قدمت ان را 6000سال ودر مورد دیگر12000سال تخمین زده اند)در عملیات تولید عسل زنبورهای کارگر شهد گلها را به کندو می اورند و بصورت عسل نارس در حجره ها ذخیره میکنندو بر اساس غریزه طبیعی برای جلوگیری از فاسد شدن اقدام به تغلیظ ان میکنند. در عملیات تغلیظ دسته ای از زنبورهای کارگر مسئول این کار روی لبه حجره ها مینشینند و با فرو کردن خرطوم خود در حجره ها مقداری عسل رقیق را به درون عسلدان خود می مکند. عسل مکیده شده در بدن زنبور تا حد لازم ابگیری میشود و به مقدار لازم برخی مواد ساخته شده داخل بدن زنبور مثل نوعی انزیم/انتی بیوتیک و احتمالا مواد دیگر به ان اضافه میشود و سرانجام عسل تغلیظ شده به داخل حجره ها برگردانده میشود.زنبورها اب ناشی از ابگیری از عسل رقیق را در بدن خود مورد استفاده قرار میدهند و مازاد انرا به همراه مدفوع خود در خارج از کندو دفع میکنند.
عسل نارس (عسل رقیق):
به عسلی گفته میشود که به تازگی توسط زنبورها تولید شده باشد و هنوز عملیات تغلیظ توسط زنبورها روی ان انجام نشده یا به قدر کافی انجام نشده باشد. لذا چنین عسلی رطوبت بالایی دارد و چنانچه دراین حالت برداشت شود نمیتوان به مدت طولانی انرا ذخیره کرد. وقتی حجره های شانها از عسل پر شدند و عملیات تغلیظ نیز به قدر کافی روی عسل انجام شد زنبورها درب حجره ها را با لایه ای از موم میپوشانند.لذا تمام شانهایی که حجره های انها با لایه مومی بسته شده باشد حاوی عسل رسیده هستند. اما داخل حجره های باز ممکن است از لحاظ رسیدگی عسل چند حالت وجود داشته باشد:1- ممکن است به صورت نیمه پر و حاوی عسل رسیده روز قبل باشد. 2- ممکن است در قسمت پایین حاوی عسل رسیده و در قسمت بالا حاوی عسل نارس باشد. که چنین عسلی در صورت ذخیره شدن طولانی مدت ممکن است فاسد شود. به طور کلی زنبورها زمانی اقدام به درپوش گذاری یک حجره ذخیره عسل با لایه مومی میکنند که اولا حجره کاملا از عسل پر شده باشد و ثانیا تمام عسل موجود در حجره تغلیظ شده باشد. زنبورها کار شهد اوری را در طول روز انجام میدهند و در طول شب عسل جمع اوری شده در همان روز را تغلیظ میکنند و هر حجره ای را که با عسل تغلیظ شده به طور کامل پر کنند انرا بالایه ای از موم درپوش گذاری میکنند. لذا پر کردن حجرات نیمه پر را به روز بعد موکول میکنند.
عسل های طبیعی و تقلبی:
بدرستی معلوم نیست که یک کلنی برای ادامه زندگی در طول سال به چه مقدار عسل نیاز دارد.اما در عمل از یک کلنی نسبتا خوب سالانه حدود45کیلوگرم عسل مازاد بر نیاز کلنی برای زنبوردار قابل برداشت است ((البته نه در میانگین شرایط ایران زیرا میانگین تولید عسل شهد به ازای هر کندو در ایران حدود 10کیلوگرم یا کمتر است)). بطور کلی توصیه میشود که در هر زمان از سال 7 تا 9 کیلوگرم عسل درون کلنی و در اختیار زنبورها قرار داشته باشد.وقتی غذای کافی در دسترس زنبورهای یک کلنی نباشد و زنبورها در معرض گرسنگی قرار گیرند به عنوان اولین واکنش لاروها را از درون حجره های پرورش خارج میکنند و انها را جلوی کندو می اندازند. معمولا ملکه همچنان به تخمگذاری خود ادامه میدهد ولی هنگامی که این تخمها تبدیل به لارو شدند سرنوشتی نظیر لاروهای قبلی خواهند داشت. سرانجام نوبت به بالغین میرسد و انها نیز اگرچه برای مدت زمان معینی این وضع را تحمل کرده اند ولی در نهایت از گرسنگی خواهند مرد.نتیجه این گرسنگی بهاره تضعیف و حتی مرگ کلنی خواهد بود. در ماه های اردیبهشت و خرداد برخلاف تصور عمومی زنبورها مقدار زیادی عسل مصرف میکنند و زنبوردار باهوش و با تجربه میداند که باید کلنی را در این هنگام تغذیه کند.
توجه:با توجه به اندک بودن منابع شهد در طبیعت نیمه خشک ایران و عدم استفاده از عمده منابع شهد باغها و مزارع که منحصرا تشریح شد در بیشتر مواقع و شرایطزنبوردار ایرانی قادر به تولید بیش از 10کیلوگرم عسل شهد به ازای هر کندو نخواهد بود و طبیعی است که اگر این مقدار عسل را طبق توصیه فوق برای تغذیه زنبورها در فصول کمبود شهد در طبیعت در کندوبگذارد امکان برداشت عسل برای خودش و به عنوان دستمزدش وجود نخواهد داشت. بنابراین زنبورداران کشور ما معمولا عسل شهد را برداشت میکنند و به خود زنبورها شربت میدهند.
بطور کلی هدف زنبورداران ما از تغذیه زنبور عسل با شربت تقلب نیست بلکه شرایط نیمه خشک کشور ما و نااگاهی باغداران و کشاورزان است که زنبوردار را از منابع شهد طبیعی محروم کرده و او ناچار است که بجای شهد رایگان طبیعت شکر را خریداری کند و مقداری هم هزینه کند تا شکر را به صورت شربت دراورد و به زنبورهایش تغذیه کند.
عسل شهد و عسل مخلوط شهد و شربت از لحاظ خواص غذایی و درمانی چندان تفاوتی با هم ندارند مضاف بر این که زنبورداران میتوانند با تقویت شربت مصرفی با انواع ویتامینها/ مواد معدنی/ مواد دارویی/ طعم های طبیعی و... شربتی پر خاصیت تر و مغذی تر از شهد گلها را تهیه کنند و در اختیار زنبور عسل قرار دهند و زنبور عسل با مصرف چنان شربتهایی به عنوان مکمل شهد طبیعی عسلی به مراتب بهتر از عسل شهد خالص تولید کنند.
یک موضوع مهم دیگر این است که شهد گلها شربت شیرین و رقیقی است که حاوی مقدار زیادی اب و مقدار اندکی از سایر مواد غذایی است و اگر عسل دارای برخی از خواص دارویی و درمانی است این خواص تا حد زیادی مربوط به شهد نمیشود بلکه مربوط به خود زنبور میشود که پس از فرو بردن شهد در عسلدان خود این مواد را به شهد اضافه میکند. بنابراین زنبور عسل چه شهد مصرف کند چه شربت به هردو انها موادی چون انزیمها/ انتی بیوتیکها و دیگر مواد مترشحه بدن خود را اضافه میکند.
عسلهایی که در بازارها از جمله بازارهای ایران یافت میشود از لحاظ خواص غذایی و درمانی به سه دسته تقسیم میشوند:
(1)عسل طبیعی شهد:
عسل هایی که توسط زنبور عسل منحصرا از شهد گلها تولید میشود.
(2)عسل طبیعی شهد+شربت:
عسل هایی که توسط زنبورعسل از شهد گلها بعلاوه شربت یا شربتهای تقویت شده تولید میشود.اینگونه عسلها معمولا تحت شرایط کمبود منابع شهد تولید میشوند. به عبارت دیگر وقتی گلهای شهد دار کافی در محیط اطراف زنبورستان نباشد زنبوردار ناچار میشود که علاوه بر شهد جمع اوری شده توسط زنبورها مقداری هم شربت خالص یا شربت غنی شده با ویتامینها و سایر مواد مجاز در اختیار زنبورها قرار دهد تا زنبورها بتوانند علاوه بر تولید عسل برای مصرف خودشان در فصول نا مساعد سال مقداری هم عسل برای زنبوردار تولید کنند.
(3)عسل های تقلبی:
موادی هستند که به نام عسل عرضه میشوند و زنبور عسل در تولید انها هیچ دخالتی ندارد. همچنین گاهی این مواد با نسبت های نامشخص به عسل اضافه میشوند که در هر دو صورت چنین موادی تقلبی محسوب میشوند و باید با افراد سود جوی عرضه کننده این مواد برخورد قانونی شود.
توضیحاتی مشروح درباره عسل های طبیعی وتقلبی:
عسل طبیعی و غیر طبیعی هر دو در شرایط سرما شکرک میزنند. بنابراین شکرک زدن هیچ دلیلی برای تقلبی بودن عسل نیست. تشخیص طبیعی و غیر طبیعی بودن عسل شاید توسط برخی زنبورداران و عسل شناسان خبره قابل حدس باشد اما تشخیص دقیق عسل فقط در ازمایشگاه عسل با تعیین قندهای موجود در ان امکان پذیر است. عسل طبیعی بطور عمده حاوی قندهای گلوکز و فروکتوز است و مقدار ساکارز یا قند معمولی در ان بسیار اندک است. چنانچه در ازمایشگاه معلوم شود که عسل حاوی مقدار زیادی ساکارز است معلوم میشود که عسل با شربت غلیظ شکر مخلوط شده است.
عسل های دارو دار:
برحسب خواص دارویی مورد نظر میتوان نمکها معدنی و داروهای خاصی را با شربت شکر مخلوط کرد و به عنوان غذایی مکمل در اختیار زنبورهای عسل قرار داد. در این صورت عسل هایی با خواص دارویی خاص و مورد نظر بدست خواهد امد. برخی از مواد دارویی مزه نامطلوب برای زنبورها دارند که باید این مواد را به تدریج به شربت اضافه کرد و زنبورها را به ان عادت داد. تولید این نوع عسل ها بدون اطلاع اداره نظارت بر دارو و غذا مجاز نیست.